rew na zębac

Mówię, że potrzebuję ten słoik z okiem, ale nie chcą mnie słuchać, jak gdyby teraz, gdy je usunęli nie należało już do mnie. Mówię, że to było te lepsze, że bez niego nawet do drzwi wejściowych nie trafię. Wymieniają spojrzenia, myślą, że mi odbija, przekonują, że w szpitalu mogę uzyskać pomoc psychologa. Chcę moje oko - powtarzam. Doktor kładzie dłoń na moim ramieniu, do mojej żony szczerzy współczujący uśmiech. Strzelam go w pysk. Z liścia. Z tyłu chwyta mnie dwóch sanitari

Gdy tak patrzyłem na niego, w te martwe oczy, nie bałem się. Dalej się nie boję. Nie wiem cholera dlaczego. Przecież powinienem. Wyglądał jak synek mojej siostry po pierwszym samodzielnym jedzeniu z miseczki. Tylko zamiast papki, to krew mu ściekała po brodzie. Wpuściłem go. Jak przyjaciela, który potrzebuje pomocy. Bo przecież, do cholery, to jest mój przyjaciel, co nie? Włączyłem radio, we wiadomościach które nadawali co godzinę, ględzili o tym bez przerwy. Jakby to się dz

Małe płatki śniegu wirowały w chaosie, zupełnie bez jakiegokolwiek porządku. Jak gdyby wiatr był w trakcie dziwnego tańca, bez jakiejkolwiek koordynacji, bez zasad, bez rytmu. Może te płatki nie chcą spaść na ziemię, na zbryzgany krwią balkon? Stojąc na nim, Borysowi wydawało się, że księżyc daje mu jakieś znaki, przekazuje coś, to pojawiając się, to chowając za chmurami. Ale chyba tylko mu się tak wydawało. Ciało jego było wypełnione siłą i mocą o jakiej wcześniej nie myślał